پیش از تاریخ به دوره‌ای اطلاق می‌شود که از نخستین زمان‌های این سرزمین تا پیش از امپراطوری هخامنشی را شامل می‌شود. براساس روایات اساطیر و شاهنامه فردوسی، رشتن و بافت فرش توسط تهمورث پدید آمده است. در تاریخ طبری نقل شده، تهمورث نخستین کسی است که از پشم و موی، پوشش و فرش ساخت.

همچنین در روایتی دیگر به استفاده از دوک ریسندگی توسط دختر هفتواد اشاره شده مستندان شفاهی نشان می‌دهد، دست‌بافته‌های پرزدار نخستین قدمتی سه هزار و چهار صد ساله دارند و بافت نمونه‌هایی از آن در دامغان، نواحی خراسان و نواحی البرز رواج داشته است. مدارک نشان می‌دهد نخستین گستردنی‌ها از نی بوریا ساخته شده است. همچنین از قبرهای زنان سومبار و اوپرخِی چهل قطعه دوک ریسندگی، دوازده عدد سوزن و تعدادی ابزار برش در سال ۱۹۷۲ میلادی یافت شده که قدمت آنان به عصر مفرغ نسبت می‌دهند.

فرش دستباف، پیشینه‌ای با عمر تخمینی ۵۰۰۰ ساله دارد

با توجه به ابزار مذکور، بافت فرش تنها منحصر به سومبار نبوده و در تمامی مناطق جنوب ترکستان، تپه‌های مختلف البرز تا دریای خزر را شامل می‌شود. دکتر ایگور ان. خلوپین، باستان شناس آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی، با استناد به مدارک فوق معتقد است که عمر و پیدایش قالی بافی حداقل به هزار سال پیش از عصر مفرغ بازمی‌گردد.

این محقق با تکیه بر ساخت حرفه‌ای این ابزار، چنین نظریه‌ای را مطرح کرده است. علاوه بر منطقه فوق، تعدادی فرش حصیری، پارچه و ابزار بافندگی با قدمت ۲۸۰۰-۲۵۰۰ پیش از میلاد در شهر سوخته کشف شده است. این ابزار از سه منظر حائز اهمیت می‌باشند. نخست، فرش حصیری که از در هم تنیدن الیاف گیاهی حاصل شده است. دوم، شبه پارچه‌هایی که حکم زیر انداز، رو انداز، لباس و طناب دارند. سوم، مشخص شدن نقوش روی سفال‌ها که در دوره‌های بعدی به عنوان نقش گلیم، سجاده و قالی مورد استفاده گرفت. منسوجات مکشوفه از الیاف پشم بوده که در تار، الیاف S تاب و در پود، الیاف Z تاب استفاده شده است.

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید